Ayşe Arman'a gelen okur mektuplarına devam.

Ben 35 yaşında genel müdürlük yapan bir mühendisim. Eşim, üçüncü çocuğu doğurdu ve bugün çocuğun kırkı doluyor. Yani doktorun bana koyduğu yasağın süresi bu gece bitiyor. Ama ben bu gece, uygun bir bahane çıkmaz mı diye araştırıp duruyorum. Seks yapmak mı istemiyorum? Yok hayır istiyorum ama karımla yapmak istediğimden emin değilim. Peki onu aldatıyor muyum? Kendime yediremediğimden onu da yapmıyorum. Bu duruma çözüm bulabilmek için psikoloğa bile gittim. Tabii ki eşimin bu durumdan haberi yok.

Peki ne oldu da bu hale geldik? 22 yaşında severek evlenmiştim eşimle. İlk başlarda performansım da gayet iyiydi. Hatta eşim bu durumdan oldukça şikáyetçiydi. Her gün her gün istemem, ciddi bir gerilim yaratıyordu aramızda. İlk senenin sonunda baba oldum. Hayatımızda değişen bir şey yoktu. Hálá karım, azgınlığımdan şikáyet ediyordu. Derken 27 yaşındayken ikinci çocuğumuz doğdu. Artık karımın hayatında bir başka erkek vardı, oğlumuz, ve ne yazık ki bu erkeği ben de çok seviyordum kıskanmama rağmen. Bu süreçte eşim benden gitgide uzaklaşmaya başladı. Derken bir gece yatakta onu istediğimi göstermek için elimden gelen her şeyi yapmama rağmen anlamamakta ısrar edince küçük kıyamet koptu. Bir ay süre ile eşime dokunmadım bile, bir gün beni boşanmakla tehdit edince, ondan değil çocuklarımdan ayrılmak veya onu çocuklarından ayrı koymak fikrine ısınamadığım için tekrar birlikte olmaya başladım. Ama sihir bitmişti. Soyunmasını büyük heyecanla bekleyen ben, artık onu görmekten, onunla sevişmekten çok da zevk almadığımı fark ettim. Bu tarihe kadar bana asılan kadınları fark etmeyen, dünyada başka kadının yaşamadığını düşünen ben ne yazık ki artık dünyanın en tatlı meyvesi dediğim eşimden soğumuştum. Bu olayın üzerinden 7 koca sene geçti, hálá arada bir sevişiyoruz. Ama bu iş artık benim için zevk değil görev, hatta belki angarya. (Hakan Y.)