Ayşe Arman'a gelen bir başka okur mektubu.

---

Bizde durum tam tersi, her hareketimde üstüme zıplayan, sürekli her fırsatta sevişmeye uğraşan bir adamla evliyim. Daha 35 yaşındayız, genciz, şehirliyiz falan falan... Yahu canım istemiyor, içimden gelmiyor, adam üstüme tırmanmasa, aklıma dahi gelmiyor. Hasta falan değilim. Vazife icabı başlasam da sonunda mutlaka orgazm oluyorum. İş başlayana kadar. Niye mi? Çünkü sürekli aklımda şunlar var; Of şimdi çarşafları da değiştirmek gerekecek/ Yeni kremlenmiştim tekrar yıkan, tekrar kremlen/ Yeni oje sürmüştüm ojeler bozuluyor, yarın iş var, çıkarıp bir daha süreceğiz of/ Kızın üstü açıldı mı acaba? Bir de canım istemiyor Ayşe. Canım istemiyor, yorgunum, üşeniyorum. Ve inan benim arkadaşlarımın tamamı da benim gibi, niyeyse. Yani şu şikáyetçi kadınlar var ya, kocaları değiştirelim, biz kardeş kardeş yatalım, kitap okuyalım, kafa dinleyelim biraz. Onlar da ne halleri varsa görsünler, yetti artık çünkü! (Serpil K.)